BLOG DAS LETRAS GALEGAS

Sintámonos orgullosos de Galicia

2010-06-12T13:36:00.002+02:00

Non entendo coma aínda queda xente que pense que Galicia da vergoña, que queiran esconder o típico acento galego, a nosa historia…

Eu penso que se unha persoa renega da sua lingua, do seu acento e da súa terra, está renegando de sí mesma; por iso síntome moi mal cando escoito cousas de este tipo:
- “Yo no me siento orgullosa de ser gallega”.
- “Vaya acento gallego que tiene ese…”
- “Yo no soy gallego, soy de España”.
- “Que aldeana esa…”, etc.

Xa sabemos que toda esta vergoña foi ocasionada polos anos de represión que desgraciadamente sufríu a nosa lingua e a nosa cultura. Pero hoxe en día, afortunadamente, temos uns dereitos recoñecidos, e tanto o uso da lingua galega coma as manifestacións culturais dos galegos gozan de liberdade.

Todos deberíamos loitar para que cada vez sexa máis valorada a nosa identidade como “pobo galego” xa que temos millóns de motivos para estar orgullosos de selo; senon, mirade:

Paisaxes: en Galicia existen as vilas e lugares máis fermosos que un se poida imaxinar, tanto na costa coma no interior.

Cultos e romarías: dende o culto ao Apóstol Santiago, ata centos de romarías en pequenas vilas galegas, unha tradición de séculos.

Festas e celebracións: Galicia conta con numerables festexos e ofertas de ocio.

Gastronomía: gozamos dunha amplísima gama de produtos galegos recoñecidos no mundo enteiro.

Vendo todo isto non vos entran ganas de dicir en voz clara e moi alta: son galego, e moi orgulloso de selo, porque ser galego é ser único e extraordinario.

Mónica Román Pardo 1ºC Bach.

Os mundos de Gonzalo Torrente Ballester

2010-06-12T10:55:00.003+02:00

Gonzalo Torrente Ballester (13 de Xuño de 1910 Serantes, Ferrol- Salamanca, 27 de enero de 1999), profesor, novelista, crítico, autor dramático, e xornalista , encadrado na Xeración do 36.

Entre os escritores españois do século XX, Gonzalo Torrente Ballester representa ademais dunha das cimas da narrativa, a introdución da imaxinación na literatura en lingua española. O carácter intelectual e fantástico da súa obra, sumado á súa esencial ironía, define unha produción literaria creada dende a intelixencia e a constancia.

Nado en Serantes (Ferrol) en 1910, o seu imaxinario fórmase nun espazo de natureza contraditoria: por un lado a aldea galega, territorio da imaginación, a maxia e a superstición; por outro a cidade militar, departamental de Ferrol, reino da razón, a norma e a lóxica. Este espazo de formulacións antitéticas conforma a personalidade dun neno curioso, un mozo inquedo e un ávido lector, marcándoo con pegadas indelebles, visibles aquí e aló na súa literatura.

Ballester, ferrolán de pura cepa,considera Ferrol coma un mundo a parte dentro de Galicia, unha cidade racionalista, matemática, cunha xerga e uns costumes propios.

Como apunta na entrevista realizada por Radio Televisión Española o 2 de Abril de 1976 , Ferrol confiriulle a razón e a fantasía que lle caracterizan, e que lle levaron a practicar o ensino e a escritura; nesa mesma entrevista fala sobre a súa procedencia :

“O meu pai era mariño, vivíamos en Ferrol ,a familia da miña nai vivía nunha aldea veciña, eu vivía nas dúas casas , e a aldeita que se chamaba Los Corrales no municipio de Serantes, pois era un pouco de Idade Media , atrasada, nun val precioso onde se mesturaba a montaña, o val,a chaira cultivada,o bosque , o río, e moi preto a mar,pero o curioso é que a distancia entre este mundo , completamente medieval e o mundo moderno era en liña recta un kilómetro , dende o balcón da casa da miña avoa eu vía os venres como os reflectores dos acoirazados facían exercicios lanzando o feixe de luz sobre as nubes cunha especie de arco que unía a actualidade co pasado, e onde tiven a fortuna de estar rodeado dunha ducia de persoas, os meus avós, as miñas tias,e mesmo os esmoleiros que chegaban á miña porta e entre os cales había cinco ou seis que eran uns incribles narradores , ós cales eu escoitaba dende a cociña nas noites de inverno embobado, contando toda clase de lendas, historias de ladróns, de aparecidos, de mortos…”

Acerca del…

Comezou os seus estudos no Colexio da nosa Señora da Mercé agora Colexio Tirso de Molina de Ferrol. Estudou o bacharelato na Coruña, como alumno libre. En 1921 a súa miopía impediulle iniciar a carreira militar na Mariña. Ó ano seguinte morreu o seu avó Eladio, home que influíu notablemente na súa formación; regaláronlle coma consolo o seu primeiro Quixote; resultou ser un lector inquieto e voraz e en 1926 matriculouse por libre na Universidade de Santiago de Compostela.

A continuación, unha entrevista realizada a María del Carmen Arcos Gómez, que foi concelleira do Concello de Ferrol entre os anos 1981 e 1995 e deputada provinzal entre os anos 1987 e 1991. Coñeceu persoalmente a Don Gonzalo Torrente Ballester, do que ten moi boas lembranzas.

* Cal foi o seu primeiro contacto con Torrente?

Estando de concelleira da oposición no ano 1986 , nunha recepción mantiven unha conversación con el ,na que, un pouco apenado ,comentoume que na súa cidade natal, nunca o homenaxearan. Eu, que son moi espontánea, prometinlle que se o partido político o que eu pertencía chegaba ó poder faríamoslle unha homenaxe na súa casa natal. En 1987 o partido o que pertencía puido formar goberno e puxémonos en contacto con el; organizamos un acto que consistiu nunha recepción no concello, o descubrimento dunha placa conmemorativa do seu nacemento na súa casa, en Serantes, no que hoxe é o Mesón “ El escudo”, coa presenza das autoridades políticas e militares da cidade e o presidente da Diputación provinzal da Coruña.

* Como o definiría?

Sen crerme unha experta na súa obra, nin moito menos,encantábame charlar con el porque ámbolos dous sentíamosnos moi ferroláns. Persoalmente , considero que exerceu de ferrolán dun xeito incondicional ó longo da súa vida. De feito, aínda que non o nomee, en moitas das súas obras fixo referencia á cidade. En concreto , na obra “ La boda de Chon Redalde”, que el non consideraba unha das súas mellores obras, pero como el comentoume algunha vez, el tiña que alimentar a unha gran prole, e a escritura era o seu oficio. No libro vese reflitida a sociedade de Ferrol, á que chama Villanueva del mar, as súas rúas, as empresas, coma Bazán ,chamado “El rancho grande “,o Casino, a estructura social, os acontecementos máis destacados do momento, coma a explosión do polvorín... Todo isto enmarcándoo na posguerra.Ademais, el afirmaba que canto máis lonxe estaba de Ferrol , máis ferrolán se sentía.

* E , como persoa?

Pois, aínda que asemellaba ser serio, para nada, era graciosísimo, irónico, pero sempre con graza, e con algún pequeno segredillo, coma o de fumar ás agachadas comigo para que a súa muller , Fernanda, no puidese velo.

Realmente , falar con el resulta moi sinxelo, xa que non trataba de darche leccións de literatura, dándose aires de estrela, todo o contrario.

Era tan cercano e sinxelo que cando dende á organización da Semana Santa pediuselle un artigo para a revista , el asegurou que non tiña ningún inconveniente en facelo. Este ano, coma homenaxe dos 100 anos reprodúcese na contraportada este artigo no que manifesta o seu modo de ver da Semana Santa.

* Con cal das súas obras che quedarías?

Sen lugar a dúbidas coa triloxía de “Los gozos y las sombras” que lin moito antes de que fóse levada á pequena pantalla coma unha serie e moito antes de coñecelo persoalmente. É unha obra magnífica. Pero, lémbrome de ter un libro seu asinado.

Carmen Díaz del Río Martinez 1º BACH A

Cristina Díaz-Pache Blas 1º BACH A

Ana Acción Armesto 1º BACH B

Carlota López-Canosa Fernández 1º BACH C

Compostela máxica

2010-06-11T16:12:00.003+02:00

O pasado maio, tivo lugar en Santiago de Compostela a xa cuarta Semana Internacional do Ilusionismo. Durante unha semana enteira, as rúas da capital galega enchíronse de peculiares persoaxes que lograban romper coas regras do imposible.
¿Por que é Santiago o punto de reunión dos mellores prestidixitadores do mundo enteiro? A resposta é ben sinxela: Galicia é un lugar máxico.
A sua tradición do enxebre, do misterio, das míticas noites de magos (no seu sentido tradicional), supuxeron a posta en marcha dun proceso de explotación da maxia, xa que, despois da Primeira Semana Internacional do Ilusionismo de Santiago de Compostela, organizáronse outras dúas semanas, pero máis limitadas a magos do ámbito galego, en Lugo e A Coruña. Así leva sendo dende hay catro anos, e polo éxito que estes encontros supoñen, parece que así seguirá.
Entrevistamos a “O Gran Gürtel” un cartomago debutante este ano na Semana Internacional do Ilusionismo de Santiago, e veciño de Ferrol.
¿Fai canto tempo que levas na maxia?
Uf…non penses que demasiado; ou polo menos, para os logros que conseguín como o de participar este ano na Semana Máxica, non levo demasiado…concretamente, en setembro cumpliranse cinco anos dende que decidín tomarme a maxia seriamente; pero cabe dicir, que aos 18 anos xa me sabía algúns trucos, cousas sinxelas…se che son sincero, para coñecer mulleres (ri).
¿Como definiría a maxia?
A maxia para min é un xogo. Xogas creando ilusión; facendo realidades cousas que temos por imposibles; pero non soamente tes que quedarte en crear unha ilusión, tes que presentala como algo que, aínda sendo desconcertante, pareza normal e intencionado.
¿Naces mago, ou aprendes a ser mago? ¿Onde podes aprender maxia?
Home…non sei con exactitude se David Copperfield facía xa grandes ilusións mentres estaba na cuna, pero penso que o máis habitual, sería aprender. E, en canto a lugares onde aprender maxia…o centro de maior prestixio é Howarts; de alí saíron grandes magos coma Harry Potter (ri). Non, bromas á parte; existen centros onde podes estudar maxia, pero sempre requerirás unha base, que na miña opinión, soamente cha conceden os libros; o primeiro é a teoría, e logo práctica, práctica e prácitca.
¿Que é para ti o mellor de ser mago?
As caras de fascinación do público; de feito, foi iso o que me empurrou a dedicarme á maxia: as muecas de asombro, o recoñecemento de ser peculiar; dar a coñecer as múltiples realidades que pode ter unha baralla…
¿Existe unha habilidade necesaria para ser mago?
Mmmmmm…eu nunca estiven dacordo con iso; penso que sobre todo é unha cuestion de persistencia. Acórdome de fai catro anos, cando vía videos de cartomagos que abrían abanicos de cartas cunha habilidade pasmosa, como se fose a cousa máis normal do mundo, e tratando de imitalos, recollín tantas veces a baralla do chan que o final do día tiña a espalda feita po; pero foi o persistir día si e día tamén, que o que me parecía imposible, agora é para min algo normal.
¿Cal é o teu público favorito?
O feminino (ri). Dedícome a un tipo de maxia que require un público preferiblemente maior; mellor dito, que non sexan nenos e nenas pequenos, porque eles asómbranse con grandes ilusións, con facer desaparecer cousas por exemplo, e quizáis, as cartas poden parecer aburridas…pero iso si, a maxia con nenos é fantástica, porque nunca xamáis intentarán estropearte un xogo, sempre están atentos para ver como xorde a maxia….de 12 anos para arriba, a cousa cambia; non lles interesa un mago porque cree ilusión, senon que pensan que todo é mentira e tratan de buscarlle unha explicación lóxica ao que, a simple vista, non o ten.
¿Como te organizas antes das túas funcións?
Non teño un ritual concreto, pero procuro non parar quieto, e en ningún momento pensar en “que pasará alí fora” para non poñerme nervioso, porque non hai actuación que non me faga sudar tinta…non literalmente.
E para terminar…¿débeslle a alguén os teus logros?
A tanta xente… á miña famillia, obxecto de proba de tódolos meus números, a todos os magos profesionais que soportaron o meu acoso durante o inicio da miña apredizaxe máxica; a Xacobe Sanz por esta increible oportunidade que me brindou; a Adri, Pedro…e a todos aqueles que compartiron a sua maxia comigo; moitísimas grazas.

Manuel Correa Álvarez (2º B Bach)

A auga

2010-06-11T14:58:00.001+02:00

As tres cuartas partes do planeta son auga e as tres cuartas partes do noso corpo tamén. Sen a auga nos deshidrataríamos. A auga simboliza vida, frescor, tranquilidade, pureza, riqueza… Non se pode derrochar porque en moitos países, coma nos tercermundistas, non teñen auga, aínda que en Galicia a auga é abundante porque chove moito. A auga é necesaria para o coidado das plantas e dos animais tanto na cidade como no campo. Tanto os animais domésticos como os salvaxes precisan dela.

Hai que face-lo posible para aforrala, porque tela é un regalo moi grande, xa que hai xente , e animais, que percorren quilómetros para encontrala.

Pódese aforrar de moitas maneiras:

- Pechando o grifo cando te cepillas os dentes

- Duchándote no canto de bañarte

- Cando te enxabonas pecha-lo grifo

Celia Pérez Souto. 4º primaria -B-

Experiencias no camiño (VII)

2010-06-10T15:38:00.004+02:00

Grazas a todos....

Vida e obra de Uxío Novoneyra

2010-06-10T14:56:00.008+02:00

Nacido en Parada do Courel, o 19 de xaneiro de 1930, e finado en Santiago de Compostela o 30 de outubro de 1999. Sendo fillo dunha familia de labregos, O Courel foi o principal referente físico para os seus versos, considerados dos mellores no tocante á paisaxística, dentro da literatura galega.

Rematou o Bacharelato no 1948 en Lugo, e fixo algún curso de Filosofía e Letras en Madrid, onde comezou a escribir poemas en castelán, hoxe perdidos. Fixo o servizo militar en Santiago canda Manuel María, que xa publicara Muiñeiro de brétemas, e no 1952 comezou a escribir en galego, lingua que xa non deixaría nunca. Do 1953 ao 1962 estivo na montaña nativa, recobrándose dunha doenza pulmonar. En 1962 foi para Madrid de novo, e traballou na radio e na televisión. No 1966 regresou ao Courel, onde casou e tivo fillos. En 1983 afincouse definitivamente en Santiago. Foi, ata a súa morte, presidente da Asociación de Escritores en Lingua Galega.

En 1955 publicou Os eidos, poemario con que comeza un ciclo poético que retomará con Os eidos 2. Letanía de Galicia e outros poemas (1974). En 1979 publicou Poemas caligráficos, prologado e ilustrado por Reimundo Patiño. Os textos están vinculados á vangarda pictórica organizada arredor do grupo Brais Pinto. A comezos da década de 1980 recompilou e depurou o seu ciclo courelán, publicando Os eidos. Libro do Courel (1981), que reeditou en varias ocasións. En 1983, afincado xa en Compostela, comezou unha recompilación temática da súa produción poética completa: Muller pra lonxe (1987), poemas paixonais e amorosos e Do Courel a Compostela 1956-1986, poemas políticos acompañados dunha antoloxía crítica. En 1994, logo de varios anos de silencio editorial, editou Poemas de doada certeza i este brillo premido entre as pálpebras, e en 1998 Betanzos: Poema dos Caneiros e Estampas.

A poesía de Novoneyra

Novoneyra sentiu moito e escribiu pouco. A súa obra literaria limítase a media ducia de títulos. Identificouse coas máis fondas raíces da galeguidade e deixou que as sensacións da súa infancia impregnasen todos e cada un dos seus poemas.

Ler a Uxío Novoneyra chega a sobrecoller. A tristura que embargó a súa vida agroma ao longo da súa obra, pois ata a máis vívida e alegre das súas composicións aparece transida por sentimentos melancólicos. Quizais era consciente de que é intento van clamar por casticismos nun mundo cada vez máis unificado en que as fronteiras tenden a desaparecer. Novoneyra na súa poesía, rexeita toda agresión aos campos e montes á agreste natureza que conduce a súa pluma intentando quedar reflectida en cada verso. A súa expresividade é plenamente tenebrista pero enormemente eficaz. Con moi poucas palabras é capaz Novoneyra de transportarnos aos máis ignotos paraxes das forestas de seu Caurel natal. Pero o que sobrecolle non é esta facilidade do poeta para situar o lector ante tales imaxes, senón esa melancolía que tingue cada verso e cada palabra.
A Galicia de Uxío Novoneyra era azul, verde e gris, pero as súas tinturas eran pobres e escuros.
Novoneyra amou a súa lingua materna e rendeulle o maior tributo que estaba ao seu alcance. Rebuscou nos vocabularios aprendidos durante a súa infancia e mocidade e aplicou os seus achados á arquitectura poética. A lingua galega estivo moito tempo afastado dos círculos cultos e precisaba de artífices que a empurrasen cara ao nivel de estruturación que debe lograr calquera linguaxe se non quere extinguirse. Uxío Novoneyra, con un verso máis próximo aos abruptas paisaxes lucenses que a as creacións ortodoxas, achegou á literatura o amor polas pequenas cousas con que a Natureza regálanos cada día, a un tempo que impregna esta proximidade cunha doce saudade por ese mundo que tan próximo está a afastarse e incluso a desaparecer. Grazas a estes autores novas xeracións volven amar a terra e todas as súas manifestacións, e hoxe nos esforzamos por recuperar, manter e restaurar cada anaco da nosa historia. Sen poetas como Uxío Novoneyra isto non sería posible.

Carmen Pérez-Alarcón e Paloma Naveiras (2º B Bach.)

Experiencias no camiño (VI)

2010-06-09T21:24:00.003+02:00

Entrevista a Manuel Rivas

2010-06-09T14:06:00.003+02:00

J.Luis:Cal é o teu papel dentro de a plataforma Rumbo 21?

M. Rivas:Eu son un aliado desta plataforma rumbo 21 , é hoxe vou facer a lectura do manifesto desta plataforma.

J. Luis:Cal é a finalidade desta plataforma?

M. Rivas:O principal obxectivo de que o Parlamento aprobe unha declaración co rango de lei que inste ao Gobierno central a renegociar ca UE o expediente das axudas ilegais que recibiu Izar e que impide a Navantia-Fene realizar construción naval civil.

Máis información sobre a plataforma rumbo 21

A plataforma Rumbo 21 está constituída por entidades cidadáns, políticas e empresariais de Ferrolterra ; convocou unha manifestación o sábado 27 de marzo en Ferrol para reclamar o "alzamento do veto" á construción naval civil na antiga Astano e pedir a "creación de emprego" e "un sector naval con futuro".

A asociación Rumbo 21 é a promotora dunha Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) que reuniu 18.000 firmas e que plantexa que o Parlamento de Galicia aprobe unha declaración co rango de lei que inste ao Gobierno central a renegociar con Europa o expediente das axudas ilegais que recibiu Izar e que traduciu nun acordo de reestruturación da empresa pública, que impide a Navantia-Fene realizar construcción naval civil.

Os impulsores da manifestación plantexan a protesta ante a parálisis na que se encontra a tramitación no Parlamento da ILP e o incumprimento do Goberno de Zapatero do seu compromiso de aproveitar a presidencia española en Europa para negociar o alzamento do veto.

A entidade xa conta co apoio dos grupos políticos PP, BNG, Independientes por Ferrol e Terra Galega, ademáis do sindicato CIG, a Asociación de Empresarios de Hostelería e os Concellos de Narón, San Sadurniño, Ares e Mugardos.

Os membros da plataforma insistiron hoxe na roda de prensa en que non promoven nin defenden a privatización do asteleiro de Navantia Fene, senón que reclaman que se poida empregar para a construción civil, dada a súa "infrautilización", visible "con so darse un paseo pola ponte de As Pías", ó lado do asteleiro fenés.

Ramón Yáñez, portavoz da plataforma, mostrouse moi crítico coa Asociación Impulsora do Plan Ferrol, que rexeitou axudar a protesta. Recordou que fronte á promesa de crear 4.000 empregos entre 2007 y 2011 e de lograr o crecemento do PIB nun 3 por ciento anual, según o Plan Ferrol da Xunta, a realidade é que o paro aumentou en 4.000 personas y el PIB baixou un 7 por ciento.

"Os que apoian a iniciativa do Plan Ferrol que esixían que se cumpra, pero que non limiten a capacidade ou a acción de cidadáns de Ferrolterra que queren que se deixe de infrautilizar un activo que pode xerar emprego para a comarca", engadiu. Como conclusión, remarcou que "Rumbo 21 non ten dono nin ten a pretensión de beneficiar políticamente a ninguén".

Antonio Riego e José Luis Castrillón (2º A Bach)

Experiencias no camiño (V)

2010-06-08T17:51:00.004+02:00

Entrevista a Rodolfo Ucha Donate

2010-06-08T15:12:00.004+02:00

Rodolfo Ucha Piñeiro é, sen dúbida, o arquitecto máis famoso de Ferrol. Aínda que naceu en Vigo, despois da morte do seu pai, veu a Ferrol, onde pasou a maior parte da súa infancia. O terminar os estudos de bacharelato trasladouse xunto coa súa nai a Madrid. Alí, estudou arquitectura e despois da súa conclusión, volveu para Ferrol, onde se fixo cargo do deseño da praza de armas tras gañar un concurso de méritos. Tivemos a sorte de entrevistar ó seu fillo Rodolfo Ucha Donate que ten realizado estudos e recolleu información sobre a vida e obra do seu pai.

Cal pensa que foi a principal fonte de inspiración para o seu pai?
Pois... Eu creo que as súas primeiras experiencias xuvenís o marcaron logo no seu modo de traballar; os xogos polas prazas, os paseos dominicais…

Como cree que naceu a vocación do seu pai?
Un militar ferrolán coñecido pola familia que na súa academia preparaba a mozos para o seu ingreso en escolas superiores e academias militares, aconsellou a súa nai para que entrase en arquitectura. Tamén a súa gran facilidade para o debuxo axudoulle a decidirse por este camiño.

Chegou vostede a imaxinar que a arquitectura do seu pai alcanzaría tanta fama?
Non, nunca o houbera imaxinado. El traballaba por gusto e o seu bon facer foi o que lle deu fama e prestixio.

Cre que o seu pai aportou algunha innovación á arquitectura?
Pois… a arquitectura en xeral non o sei, pero si que é verdade que á cidade de Ferrol a enriqueceu con novos edificios, cunha arquitectura de calidade e con construcións arroupadas con formas belas e académicas. Supuxo para él unha responsabilidade a tarefa de renovar o aspecto de Ferrol.

Sabe vostede cal era o edificio preferido do seu pai?
Pois non tiña ningún preferido que eu me lembre… O casino ferrolan foi un dos que máis prestixio lle deu, pero supoño que gustaríanlle todos, non o sei…

En qué estilo arquitectónico situaría a obra do seu pai?
Aínda que pasa por diversas etapas as obras polas que se lle coñece son de estilo modernista. Nos seus primeiros anos observamos unha corrente ecléctica, pero nas súas obras modernistas mostra gran fantasía, orixinalidade e valentía.

Lémbrase vostede dalgunha anécdota referida á construcción dalgún dos edificios deseñados polo seu pai?
Lémbrome de que durante unha época revisou as edificacións da mariña de guerra e tivo que ir revisar o faro de Fisterre, que sofrera danos pola caída dun raio, e hasta alí foi montado a cabalo no medio dunha tormenta para redactar o informe dos danos.

Se tivera que definir o seu pai con tres palabras, cales serían?
Humanidade, sensibilidade e versatilidade. A súa gran preocupación por estar ao día e coñecer as novas tendencias arquitectónicas.

Isabel Perales Pérez 1º A Bach

Experiencias no camiño (IV)

2010-06-07T18:25:00.002+02:00

A auga: un ben da terra

2010-06-07T18:18:00.002+02:00

Había unha vez un neno moi rico, con moito diñeiro. Non ía ao colexio. Entón finxiu todos os días que estudaba. Os seus país non sabían que pasaba o tempo xogando cos videoxogos, malgastando moita auga e comida mentres que outros nenos doutros países estaban a morrer de sede. Un día decatouse de que uns nenos pobres de Camerún viñeran ao colexio da rúa onde vivía. Veu que non tiñan moita roupa, así pois decidiu apoiar nas operacións de mandar comida e bebida aos países pobres.

Despois dunhas semanas, díxolle aos seus país que como tiñan tanto diñeiro se poderían facer postos de granizados e parques acuáticos nos países máis necesitados. Cando remataron as obras, todos os nenos e nenas dos países pobres quedaron moi contentos. Ao chegar á súa casa Xesús dixo aos seus país:

-Quero ir a un colexio público

-Moi ben -dixo a súa nai.

Uns días despois os nenos de Camerún lle enviaron unha carta. Dicía:

Moitas grazas Xesús por salvar a todos os nenos pobres.

Germán González-Llanos Brage (4º A de Primaria )

Experiencias no camiño (III)

2010-06-06T22:45:00.002+02:00

Poema do Courel

2010-06-06T22:41:00.000+02:00

Terras outas e soias

Serras longas mouras

Eu son está coor de soedá

Ancares soñados co lonxe

Penas de Marco de Meio Mundo en ringuilleira do Candedo ás Moas

Alto da Luzenza Formigueiros Montouto Pía Páxaro

Tesos cumes do Courel . Pobos pobres

Ardidos de tristura mouros de queimados

Lor ruxindo polo val pecho

Ucedo e ucedo

Fontiñas outas

Penedos

Carrozos escuros

Fragas agros soutos e devesas. Labregos e pastoras que soio vistes

Istes tesos e máis estes vales

Aturula a curuxa e canta o cuco

Medindo o tempo quedo que se para na cor e tornándose

Contra un ven cravarse no sitio onde máis se sinte

Serra aberta (Os eidos)

RESUMO DO POEMA

Este poema exprésanos o amor que sente Uxío pola súa terra , e pola súa lingua materna. Este poeta aportou a literatura o amor polas pequenas cousas da natureza que nos amosa Galicia. Os eidos publicouse en 1955 pero tivo unha segunda parte en 1974.

Uxío reflicte en cada verso as máis ignotas paisaxes do Courel natal. A Galicia de Uxío era azul, verde e gris pero os seus tintes eran pobres e escuros.

Novoneyra rompe coas tradicións localistas e costumistas de Rosalía e de Pondal e lanza un enorme berro a favor do intimismo.

Este poeta viviu a galeguidade dende unha profunda introversión e os seus versos carecen de metáforas.

Susana Grandal Lista (2º B Bach)

Experiencias no camiño (II)

2010-06-03T23:33:00.002+02:00

O protector

2010-06-03T16:45:00.001+02:00

O suave manto da noite invadía a cidade lentamente, a modiño, mentres as margaridas despedían ao astro do día inclinándose, resignadas, e recollendo as súas pamelas brancas. Polas aínda húmidas rúas ferrolás, paseaban alborozados estudantes, facendo plans para a noite de sábado. Unha bandada de pombas pasou por riba deles, facendo que os rapaces berrarran asqueados. Mais Tiago Ruíz, 27 anos, cabelo escuro, costas do tamaño dun armario e tristeiros ollos grises, non vía nada diso. O seu pensamento estaba na súa habitación, no segundo caixón da cómoda, entre camisetas e calzóns, relendo atentamente un telegrama firmado por Don Antonio Quintana, home vello, de vellos costumes. “Antiquísimos,” pensaba Tiago, “pero eficaces. A ninguén se lle ocorrería revisar os telegramas, existindo o correo electrónico”. O susodito telegrama dicía así:

Ferrol do Caudillo. 11:30 Praza de Amboage. Recoller
D.Rodríguez. Asunto perigoso. Sorte amigo.

Comezou a caer unha fina choiva, e Tiago resgardouse en Calzados Ricardo, fronte ó Blablá Café. A praza estaba deserta, mais de súpeto, algo chamou a súa atención. Un paraugas vermello sostido por unha pequena figura atravesaba a praza rapidamente. Baixou as escaleiras e correu ata o portal. Era unha muller de pelo corto e liso, rasgos asiáticos e uns grandes fuxidíos ollos escuros. “Ruíz?” preguntou temblorosa. “D. Rodríguez? Encantado” sorriu tranquilizadoramente e a colleu do brazo “coñéceme vostede dende sempre, dacordo?” Ela asentiu e forzou un sorriso. Baixaron a costa de Rómpete o alma e na rúa Magdalena xiraron á esquerda. Unha áxil sombra os seguiu en silencio. Tentaron falar, mais de que ían falar dous descoñecidos? Pasaron un 24 horas (do que saían uns rapaces con bolsas verdes) e continuaron pola praza do Callao, e metéronse nun escuro calello no que parpadeaba un farol con leves quexidos. Camiñaban en silencio. Unha ráfaga de vento os estremeceu como un alento de morte. Ruiz, alerta, deuse rapidamente a volta atopándose cuns ollos grises tan similares aos seus, que podería estarse mirando ao espello. De feito, nun espello de corpo enteiro, posto que o individuo que tiña enfronte, era igual ca el. “Home, Tiago” dixo o descoñecido cun sorriso. Mirou a Rodríguez e ela escondeuse tras Tiago. “non nos presentas?” soltou unha gargallada. O semblante de Tiago non cambiou. “Xa a coñeces Xoán” dixo “non é o teu estilo” A expresión de Xoán arrefriouse. “Quizais debería utilizalo” espetou ameazadoramente. “Adiante” sorriu Tiago “Poderás?” “por suposto” dixo Xoán, levando as mans ás costas e sacando unha pistola con silenciador “Alónxate dela” apuntoulles coa arma. “Sabes que non dubidarei en disparar” “e ti que eu non moverei os pés. Mellor dispara e así remate isto” “non quero matarte, Tiago. Non entendes que te equivocaches?” “xa tivemos esta discusión, Xoán” susurrou Tiago. D. Rodríguez saíu correndo, deixando atrás uns tacóns e aos dous homes forcexeando, tentando lograr o seu obxectivo.
Un berro de dor rasgou a noite.
Un home de ollos grises cunha botella case baleira mirando á nada, nun banco no Cantón.
Un temblor percorre as súas costas e unha bágoa furtiva esvara pola súa meixela.

Mª Luz Perales (1º A Bach)

Experiencias no camiño (I)

2010-06-02T22:14:00.003+02:00

O noso camiño de Santiago (por Adrián Paz e Carlos Díaz)

Publicamos hoxe unha serie de entregas que relatan a nosa experiencia cando fixemos o camiño francés, dende O Cebreiro ata Santiago. A historia comeza o día 22 de marzo e foron moitas anécdotas nesta viaxe relixiosa, cultural, gastronómica e paisaxística. Desexamos compartir todas as nosas andanzas e esperamos que vos guste.

Camiño de Santiago

2010-06-02T19:01:00.004+02:00

Santiago de Compostela, naceu para recibir e acoller ós milleiros de peregrinos que a través do Camiño de Santiago achegábanse á tumba do Apóstolo.
A peregrinación supuso a chegada dun novo ambiente cultural, importantísimo á hora de consolidar a fascinante personalidade dos reinos cristiás.
A peregrinación Xacobea é o conxunto de varios vilas unidos por comúns principios de fe e amor. O fenómeno peregrinatorio á tumba do Apóstolo, xurdiu espontáneamente do pobo, das masas, que, contribuíron á unión e fraternidad dos pobos.
O Camiño desempeñou un papel importante especialmente no desenvolvemento da arte e da configuración do románico.
A meta do peregrino, é o sepulcro do Apóstolo Santiago, que predicou naquelas terras.
O fenómeno de peregrinación xurdiu como unha corrente de fe ligada ó culto das reliquias.
Nos séculos XII e XIII o Papa Calixto II concedeulle á Iglesia Compostelá o “Xubileo Pleno do Ano Santo” e Alejandro III o declarou perpetuo, converténdose Santiago de Compostela na Cidade Santa xunto a Xerusalén e Roma. O Ano Santo celébrase cada vez ca festividade de Santiago Apóstolo, o 25 de Xullo, cae en Domingo.

Os camiños máis coñecidos do Camiño de Santiago son:

O camiño Francés
En Francia soamente, había catro cidades que marcaron os puntos de partida de diversas rutas a Santiago: Arles (vía Tolosana), Le Puy (vía Podense), Vézelay (vía Lemovicense) e Orleáns (vía Turonselle
En España, estas rutas están combinadas en dúas rutas principais: Camiño Aragonés e Camiño Francés , para os que cruzaban os Pirineos a través do paso de Roncesvalles

Camiño Aragonés: O tramo aragonés atravesa o porto de Somport na provincia de Huesca, para salvar a cordilleira dos Pirineos.

Camiño Navarro: É outro modo de chegar ata Roncesvalles. Considérase este tramo, como o percorrido máis tradicional para os peregrinos que van cara Compostela.

A ruta da Prata
A ruta tamén utilizouse polos peregrinos que se dirixían dende o sur e centro da Península Ibérica ata Santiago de Compostela.

Camiño Portugués
No camiño portugués distinguimos dúas rutas:
- O interior, por Vila Real e Chaves, que entraba en Galicia por Verín e Ourense.
- O máis occidental, que partía de Lisboa.

Camiño Inglés
Usado históricamente polos peregrinos procedentes de Inglaterra, Irlanda, Escocia e Islandia, que salían dos portos de Plymouth, Bristol, Galway, Dublín e Skaltholt y chegaban ó porto da Coruña. Desde aquí, o camiño segue polos municipios de Culleredo, Cambre, Carral, Ordes e Oroso ata chegar a Santiago. En ocasións, os peregrinos británicos desembarcaban en Ferrol, Noia e otros portos.

Camiño do Norte
Tamén é coñecido como Ruta Cantábrica ou Camino Alto e empregouse nos primeiros tempos da peregrinación, empezando polos propios monarcas da corte asturiana.
Con todos estes camiños e rutas, os peregrinos chegaban a Santiago de Compostela, e nalgúns casos, se a época cadraba, a gañar o Ano Santo Xubilar como mostra da súa fe en agradecemento portantas cousas ás que se encomendaron.

Carlota Vega Rodríguez (2º Bach.)

Relato

2010-06-02T12:15:00.001+02:00

Atopábame nunha butaca baixiña preto da porta, frente a un televisor recheo de canta merda había na nosa terra, falando da vida de persoas que nin van nin veñen e que, na maioría dos casos, non son coñecidas polos seus méritos propios, senón por argalladas ou historias amorosas con personaxes de gran coñecemento mediático.

Apagueino. Faltaban aínda tres minutos para que desen as seis da tarde. Dispoñíame a non facer nada mentres escoitaba de fondo o son dun antigo reloxo que tiña a miña avóa no fondo da súa casa. Tic tac. Tic tac. Cando tornei a miña vista cara a fiestra que tiña á miña dereita decateime de que as cousas xa non rulaban coma nos tempos da miña infancia. Era incríble. En tan poucos anos...

Son as seis da tarde dun domingo de choiva.

O venres, ía eu toda segura de mín, camiñando pola rúa, sentindo a pouca brisa que había rozando a miña cara e votando cara atrás o meu longo e loiro cabelo, cando me detiven a ler unha novela case rematada nun parque preto da miña casa. E alí estaba eu, coa apariencia dunha rapaza tola por ler unhas páxinas e crer que todavía quedan persoas así nesta vida, persoas que gocen da lectura coma eu, e non teñan toda a súa atención en novas tecnoloxías que, ao fin e ao cabo, levan ao illamento social, na maioría dos casos. Pero, ¿e que ninguén o ve? ¿Realmente ninguén o ve?

Aférrome a unha realidade imaxinaria na que o único e verdadeiro motivo polo que espertar fose pola intención de aprender cousas novas día a día, pero cando baixo da miña nube, esa na cal se atopan as ilusións e o mundo dos soños e fantasías, percátome de que as persoas do meu entorno non buscan ese mesmo fin, senón o de levar unha vida monótona e rutinaria na cal os segundos, minutos e horas pasen rápidamente coma se de un salto de páxina se tratase. E digo eu, coa cantidade de cousas fermosas que se perden polo mundo adiante, ¿como ninguén a estas alturas é capaz de tornalo e facerlles ver que non todo neste mundo é o cotilleo e a diversión sen cultura algunha?

Tras milleiros de reflexións que me levan comendo a cabeza desde hai algún tempo, realmente aínda non atopei solución ante este feito tan significativo do cal xa ninguén se salva. Se me percato, incluso eu ás veces, aínda que me coste asumilo porque non vai conmigo, tamén me deixo levar por ese mundo pésimo e esa sociedade inculturizada na que nos estamos a converter, por desgraza.

Son as seis da tarde dun domingo de choiva.

Paula López Lourido 2º B Bach

Xogo das Letras Galegas

2010-06-01T21:49:00.002+02:00

Este ano, os nenos e nenas de 1º de Educación Primaria, xunto coas súas mestras, fixemos un xogo de mesa (unha mestura de “Trivial” e “Xogo da Oca”), con preguntas e probas diferentes.

O sistema de xogo é o seguinte: en grupos de catro, cada un escolle unha ficha de cor (coma as do parchís). Por quendas van tirando o dado e avanzando no sentido das agullas do reloxo, partindo todos da casa de saída. Segundo avanzan, dependendo de onde caian , terán que coller unha tarxeta da mesma cor cá casiña onde tiñan caído.

As de cor azul son preguntas de todo tipo( coñecemento, lingua, matemáticas, cultura xeral…)

As de cor verde son diferentes probas que o xogador terá que superar para poder seguir xogando.
As de cor vermello son as tarxetas sorpresa (avanza dúas casiñas, retrocede unha casiña, volve á casiña de saída…)

A de cor branca son as do xogo do aforcado. O xogador terá que adiviñar a palabra que vén na tarxeta e que, por suposto, non poderá ver.
O taboleiro é como o da foto. Nel tamén hai casiñas cuns dados; o que cae nelas ten que volver a tirar e seguir xogando. Gaña o xogador que chega primeiro á meta.

1º Educación Primaria

Despedida...

2010-05-31T23:34:00.003+02:00

Liberdade, amor, compañerismo, eses son algúns dos conceptos asimilados durante todo este tempo no colexio.

No interior das paredes do Tirso moitos aprendimos a falar correctamente, a durmir a sesta no colchón de María Xosé, a escribir con Mari Carmen, a ler con Marisé, a querer ós animais coa tartaruga Margarita (desaparecida misteriosamente unha noite), e case tódolos nosos coñecementos.

Hai pouco unha amiga e máis eu estivemos a recordar os míticos venres de 2º de primaria cando Luisina facíanos tomar no baño, en fila, aquel líquido rosa chamado flúor que mandaba a Xunta de Galicia e que todos odiabamos tanto.

Recordamos tamén aquela ilusión coa que esperabamos o festival de Nadal, onde en nove anos que participamos fixemos de todo: desde ser anxiños ata bailar a Macarena e facer dos Backstreet Boys.

O magosto encantábanos pero non polas castañas senón porque sempre acababamos coa cara negra aínda que as nosas nais logo regañabanos.

Pero o mellor sen dúbida eran as excursións de fin de curso ó pinar de San Xurxo. Aquel camiño que se nos facía eterno seguramente hoxe pareceríanos unha miniatura. A moitos seguramente gustaríalles repetir a caza de renacuajos no regato ou cando

facíamos cabanas nas árbores e as guerras de piñas, onde máis de un saliu perxudicado.

A etapa da ESO foi en xeral divertida. Para moitos, os mellores días deses catro cursos foi a excursión a Manzaneda de segundo.

Acordámonos con pena de moitos profesores como o Padre Manuel, Titina, Carmen Villares, Chisco, Goti, ou Padre Xosé Ignacio,…

Pero uns dos mellores anos foi sen dúbida estes dous últimos en Bacharelato.

Moita xente nova e outros que marcharon, a mestura con xente coa que nunca estivéramos na clase, novas materias e profesores, diversas “liadas” memorables como a do deshumificador ou a do bolígrafo Pilot,…

Estes quince anos no Tirso de Molina poderíaos resumir en moitísimas anécdotas, alegrías, tristezas e sobre todo felicidade. Creo que a todos se nos fará extraño non volver a percorrer estas aulas.

Alicia Álvarez Cerdido (2º B Bach.)

"Mi nombre es Stilton,..."

2010-05-31T23:26:00.002+02:00

Recoméndovos este libro porque o lin e gustoume moito; chámase “Mi nombre es Stilton, Gerónimo Stilton”. Vai dun rato que dirixe o Eco do Roedor, un periódico da Illa dos Ratóns. Gerónimo publicou un anuncio no periódico buscando unha nova axudante; de entre miles de currículums veu o perfecto. A nova axudanta chámase Pinky Pick e sucedeulle de todo: obrigárona a pasar a noitevella no polo Norte, percorreu moitos quilómetros sobre un iceberg sen comida e bailou salsa moitas horas...

Santi Carpente Burguete

Clase de Literatura Galega. Curso 2009-2010

2010-05-31T16:32:00.000+02:00

Entrevista a Alfredo Martín Lorenzo

2010-05-30T21:59:00.005+02:00

(FERROL VELLO 1929)

Alfredo Martín naceu preto da O.T. Franciscana, e alí puñan sempre un belén.

Como se sabe foi San Francisco de Asís quen introduciu a tradición belenística.

Un día, a finais dos anos 50 ocurréuselle a posibilidade de dotalo de movemento.

En 1960 máis ou menos comezou a facelo. Esta idea xurdíu porque ó principio a maioría dos beléns non tiñan movemento e foi entón cando comenzou.

O seu primeiro belén veu a luz en 1948.

Ó parecer, cada ano o seu belén presenta algunha novidade. Ás veces hai que suprimir algunha figura, porque senón as sesións faríanse moi longas, xa que cada interpretación do belén dura media hora.

Hai anos en que teñen máis dunha novidade. Cada unha destas ideas teñen que ser orixinais e que fagan labores reais. Tales ideas xorden de cousas que el ve. Este ano, por exemplo, construíu unha figura que era unha persoa, que se subía a unha palmeira. Costoulle bastante posto que os movementos teñen que ser o máis humanos posibles, non mecánicos.

Aparte da súa afección belenística desenrola outras actividades artísticas, xa que pinta, dedícase á arquitectura e fai escultura principalmente. Pero a que máis logrou apasionalo foi a pintura.

Os seus fillos comparten as mesmas afeccións e inquietudes, pero xa que carecen de tempo, debido as súas carreiras e traballos, tómano máis coma un “hobbie”.

Alfredo ten unha gran relación coa O.T. Franciscana, debido a que naceu nunha casa anexa á capela, que tiña un patio que se comunicaba con ésta, a cal estaría onde se sitúa na actualidade o Parador de Turismo. Ó cumprir a maioría de idade fíxose irmán terciario. Neses tempos, atopábase máis xente na igrexa que nas estradas, había máis devoción, pero os tempos cambian ( ja ja ja ).

Dende neno xa axudaba á elaboración das figuras. Ó principio eran moi rudimentarias, eran planas, de cartón pintado; co tempo fóronse perfeccionando. Levan resortes, para dotalos de movemento, e madeira. Ó principio facíalles a roupa a miña nai, máis tarde a miña muller. Ten a súa importancia tamén, posto que teñen que facerse á medida para que lles permita realizar os movementos, nin mais nin menos.

Por debaixo é todo un enxame de fíos, por iso a partir do mes de setembro comezan a practicar e ambientarse con elo a xente que o manipula.

O noso entrevistado foi tan amable de facernos unha comparativa da Semana Santa actual e a dos anos 1960- 1970, e comentounos :

- Agora a Semana Santa é mais espectacular, aplauden, levantan os tronos… antes era máis piadosa, máis sentida, agora é máis folclórica.

Agora vén máis xente de fóra, antes era a de aquí; aínda así había máis xente nas rúas. Había máis devoción-.

Alfredo foi unha das persoas que realizou varios tronos da O.T. e algunhas imaxes relixiosas.

Aparte do belén en movemento, outra das súas grandes obras é a “Passio“ e a “Escenificacion de Rosalía de Castro”. Respecto á Passio cóntanos que a espuxo máis veces e esta é mais antiga cá escenificación de Rosalía de Castro. Por outra banda, debido a que a xente lle pedía que fixera cousas que non foran relixiosas, foi cando creou a de Rosalía de Castro. Para facelo buscou informes antigos (a casa onde naceu, a igrexa onde a bautizaron…), tivo que empaparse de historia para despois refrexalo nas maquetas. O que máis lle chama a atención das súas obras é a Passio, máis có belén porque ten máis complicación artística.

O belén, en realidade, como ben di el, está cheo de anacronismos, senón sería unha simple aldea:

- Tes que seguir o teu propio camiño, porque se atopan moitas incógnitas. ¿Os reis eran magos? . ¿Eran tres?. Entón déixaste levar pola fantasía e a imaxinación-.

O noso querido Alfredo é un manitas, posto que él antigamente organizaba as cabalgatas de reis (facía as carrozas, os traxes, utensilios…) . Pero para facer todo isto, non lle daban cartos e tiña que buscarse a vida para encontrar materiais, persoas…

Realizouna durante 20 anos sen ningunha destas axudas.

Coméntanos que os Reis Magos eran levados por homes, a cabalo ou en carrozas (existen fotos documentàis que nos ensinou nas paredes do seu despacho).

Para rematar fixémoslle dúas preguntas moi importantes:

A primeira era: ¿É vostede consciente da cantidade de xente que fai feliz coas súas obras?. Ó que contestou que sí. Moita xente párao pola rúa. Ten transcendencia.

-En Ferrol marca o Nadal, posto que moita xente pensa que se non hai belén falta algo, é unha tradición- .

A segunda era: ¿Qué opina sobre a nosa revista?. Ó que contestou que lle paracía moi ben todo o que fora fomentar a arte galega. Enorgullécelle o que se fai en Galicia, para enriquecer ós mozos na cultura galega e respectar ós maiores.

Moitas grazas Sr. Alfredo pola súa colaboración e paciencia. Saiba que para nós, coma para a inmensa maioría do pobo ferrolán, o seu traballo chegou a tódolos corazóns. Nunca poderemos pagarlle o amor co que fixo os seus traballos e a felicidade que nos proporciona. Ata sempre.

Entrevista realizada por: Carmen Mª Peña Caaveiro e Paula Regueiro García

(4º ESO)

Unha galega máis

2010-05-30T10:56:00.002+02:00

O ano pasado os compañeiros e compañeiras de 2º B do Tirso de Molina coñecemos a unha nena nova que se chama Nuria. Nuria é de Barcelona e veu vivir a Ferrol polo traballo de seu pai. Cando chegou, Nuria estaba un pouco triste, pois todo era demasiado descoñecido para ela e botaba moito de menos todo o que deixara por alá. A nosa profe pediunos que tratásemos de acollela con agarimo, cousa que non nos custou un chisco, pois todos os galegos e galegas somos persoas abertas e agarimosas. Así que, axiña Nuria fíxose unha máis da clase, e entre todos amosámoslle todos os tesouros da nosa terra: o fermoso verde das nosas leiras, a preciosidade das nosas praias, a delicia da nosa comida, a beleza das nosas tradicións, a variedade da nosa música e a riqueza da nosa lingua.

Co tempo chegou o Entroido e a profe falounos das diferentes formas de celebralo nos distintos puntos de Galicia. A Nuria chamoulle moito a atención o asunto dos peliquieros de Laza, ata tal punto que quixo disfrazarse así para o baile de Entroido do colexio. Súa nai e ela púxeronse a buscar o disfrace por canta tenda hai en Ferrol, mais non o atoparon. Pero como Nuria desexaba ser unha peliqueira más que nada no mundo, puxéronse mans á obra para facelo. Tiveron que facer moitas pescudas para confeccionalo. E colgaron cencerros no cinto, e mercaron unha gravata, e ata fixeron a carauta!

Nuria veu á festa do colexio e ninguén a coñecía. Todos nos preguntabamos quen sería a persoa que estaba debaixo do disfrace de peliqueiro, que, por certo, estaba tan ben feito, que levou o primeiro premio. Cando foi recollelo, o director pediulle que amosase a cara. E todos púxemonos moi contentos ao ver a Nuria. A nosa nova amiga era xa moito coma nós, unha galega máis.

Nenos e nenas de 2ºB de Educación Primaria

O outono en Educación Infantil

2010-05-29T17:01:00.000+02:00

Deixando atrás o sol e a praia do verán, adentrámonos no Outono.
Como todas as estacións do ano tamén esta ten os seus encantos.
Se imos ao bosque podemos observar os cambios que se producen na natureza, por exemplo as árbores comezan a perder as súas follas e a cambiar de cor,o bosque tínguese de ocre.
Chegado a este punto, empézase a preparar unha festa tradicional, o Magosto.
Como sabemos, en Outono, os castiñeiros regálannos ricas castañas imprescindibles para esta celebración.
O uso destas é moi variado, pódense facer figuras, colares, xogos...aínda que o mellor segue sendo poder comelas. Asadas ou cocidas as castañas son un rico manxar para nenos e maiores. Así pois, cada ano esperamos con ilusión a chegada desta estación, para poder celebrar todos xuntos esta festa sendo para nós un momento excelente para poder compartir, diferenciar froitos secos e carnosos, aprender a agardar o noso turno... en definitiva ¡VIVA O MAGOSTO!

-EDUCACIÓN INFANTIL-

As romarías de Breamo e Chamorro

2010-05-29T10:37:00.002+02:00

Llerbi, o león diferente

2010-05-28T15:55:00.003+02:00

Había unha vez un león, chamábase Llerbi e vivía na sabana de África. Llerbi tiña un amigo, o seu amigo tamén era un león. O seu nome era Leo, pero aínda que foran os dous leóns, eran diferentes.

Un día pola mañá Llerbi foi á casa de Leo e ao chegar levouse unha gran sorpresa, Leo, fixéralle unha festa de aniversario moi especial, nun cartel moi grande poñía:

FELIZ ANIVERSARIO

LLERBI !

Cando Llerbi o leu quedou moi feliz. Naquel instante, chegaron os seus pais, entón, os pais de Leo dixeron á vez:

Queredes quedar a comer hoxe na nosa casa?

Si, gustaríanos. Contestou a familia de Llerbi.

Cando chegou a hora da comida Lena a nai de Leo e Cani a nai de Llerbi, chamaron a Leo, a Llerbi e aos seus pais, que estaban xogando ao “Corre, que te pillo” no salón. Despois de que Lena e Cani os chamaran dúas veces máis, os catro foron xantar unha comida moi especial que só se fai nos aniversarios. Ten dous pratos e un sobreprato. O primeiro prato, pinchos de ñu, o segundo, cebra á grella e de sobreprato , xeado de antílope.

Gústavos o que hai de xantar? Preguntou Lena.

Si, contestou Leni, o pai de Llerbi.

Si contestou Lena.

Non,a min non me gusta, porque eu son vexetariano dixo Llerbi. Entón Lesti, o pai de Leo, dixo:

Queres ir a por froitos?

Si, pero, pódeme acompañar Leo?

Se el quere pois claro.

Queres vir, Leo?

Si, irei encantado. Contestou Leo.

Leo e LLerbi foron a por froitos e o pasaron moi ben,e cando chegou a hora da merenda Cani fixo unha tarta de arándanos para LLerbi e Lena fixo unha con carne de gacela para os demais. Na torta de arándanos colocaron nove velas e encendéronas para que Llerbi as soprara. Despois da tarta foron todos a xogar ao salón e o pasaron moi ben.

Logo de xogar un rato moi longo, Cani Lesti e Llerbi foron á súa casa.

Adeeeeeuuuuus!!!

Celia Pérez Souto 4ºB (Educación Primaria)

Arabella

2010-05-25T22:19:00.007+02:00

Ano 1168 Santiago de Compostela.

As primeiras luces do albor despuntaban coquetas entre as escasas nubes que tapizaban o inconmensurable ceo. Encamiñeime pola empedrada calzada á catedral, pasando como de costume pola fachada de praterías onde se congregaban cada luns numerosos postos de mestres artesáns , que elaboraban complexísimas filigranas en prata .Contemplei embelesado a elaborada construción que sen embargo deixaba entrever todavía algún dos desperfectos sufridos tralo incendio provocado no ano 1117 nunha enfervorecida revolta burguesa durante o episcopado de Diego Xelmirez. A cidade do apóstolo Santiago emanaba vida por doquier, atrás quedaban xa os días de escuridade e penurias cando meu pai aprendérame o complicado oficio de tallador de pedra. Sumido neste ir e vir de nostálxicos pensamentos cheguei á praza do obradoiro, onde o prestixioso mestre Mateo dirixía dende o andamio recentemente situado a un centenar de obreiros que traballaban afanados na elaboración do despampanante pórtico da Gloria, peza culminante da magnánima construción catedralicia .

Fiel ás ordes do mestre dirixínme á caseta onde elaboraba os planos. Un ambiente totalmente austero invadía a estancia repleta de utensilios e un escueto xergón onde o artífice dos soños de unha cidade enteira pasaba noites nas que a inspiración divina acudia a el moi pertinentemente, A miña mirada desviouse repentinamente en dirección á agramasa todavía fresca onde se vislumbraba con etéreo equilibrio o perfil da estrutura arquitectónica do pórtico, composta esencialmente por tres plantas superpostas: a cripta símbolo do mundo terreal, o pórtico propiamente dito, que constituía a porta de entrada occidental á catedral e no que se representaba a Xerusalén Celeste, e a última planta era a tribuna, que por medio de rosetóns posibilitaría que estivera iluminada todo o día. Representando a elevación do humano ao divino.
Sentín o seu inequívoco halo tras de mín, un escalofrío percorreume o espiñazo, era ela diso estaba totalmente seguro, Arabella a miña única debilidade ante o importante mestre constructor e sobre todo provocadora de numerosas críticas por parte da igrexa pola súa condición de mora conversa , máis tamen a miña musa e fonte de inspiración, afrodita perfecta e pasioal, muller dos meus ollos. Penetrante mirada cor esmeralda, tez escura e inmaculada, túnica branca e lixeira que deixaba entrever os seus bustos firmes contonearse ao son da celestial música do repiquetear do meu corazón desbocado. Xuventude alentadora, paixón pola vida alegría,... Arabella empurrábame hacia unha liberdade inusual en min evadíame das miñas responsabilidades, o noso amor prohibido enfervorecíame ata limites insospeitados, 40 anos as miñas costas, o fin da miña vida despuntaba xa no ocaso, aspiracións de que as miñas esculturas fosen recordadas eternamente. Acercouse a min con gracia, coa elegancia dun guepardo. Suspirou algunhas palabras intelixibles na miña orella, vocablos cheos de amor e sensualidade, ávidamente retireille as súas lixeiras roupaxes, o tempo detívose, os minutos deixaron de ser minutos, abandoneime finalmente á súa sorte.

Xadeos, suor, desexos verdadeiramente incumpribles, bicos e máis bicos, movementos acompasados, gritos e esixencias dunha xovenciña caprichosa, culminación deste amor adúltero, cénit e finalmente extásis .

A inspiración acudía a mín coma de costume, ese anxo onírico, transportábame a outra dimensión onde as miñas ideas fluían sen barreiras ideolóxicas, estamentais, étnicas,... Manto estrelado cubría a crepitante Santiago de Compostela. A miña man debuxaba soa os trazos, a miña cabeza non pensaba, o arco esquerdo do pórtico coroado pola figura dos xustos entre os que destacan Adán e Eva, que tentados pola paixón, comeron da mazá do pecado, como o meu amor por Arabella, agora agardando a chegada do Salvador. Imaxes vívidas expresivas, transmisoras dun sentimento real, clamando polo seu amor ó ceo.

Caín rendido sobre o mullido xergón con total certeza de que a miña obra sería comprendida o longo dos séculos por todas aquelas parellas prohibidas, polo amor non aceptado, polo amor que toda barreira traspasa, por Arabella dulce e enfeitizante, salvaxe... Os meus pensamentos perdéronse na marexada dun profundo sono.

Elba de la Barrera Agulló 1ºB BACH.

Entrevista a José Grandal.

2010-05-23T12:16:00.002+02:00

1.-Bos días. Para comenzar gustaríamos que fixese un resumo da súa carreira, para coñecelo un pouco máis.

Estudei Educación Primaria, E.G.B e B.U.P. no colexio “Jorge Juan” de Xubia; C.O.U. no instituto “Concepción Arenal” de Ferrol e licencieime en Filoloxía(sección Filoloxía Hispánica) na Universidade de Santiago de Compostela .
2.- Lembra algunha experiencia para resaltar no seu traballo?
Son moitas e case todas importantes pero recordo con especial simpatía a experiencia de dar clase ininterrompidamente o mesmo curso desde 7º de E.G.B. ata C.O.U. Era unha experiencia: Era unha forma de ter continuidade cos alumnos e de trazar un método a longo prazo. Creo que os resultados académicos foron boísimos ao igual ca relación persoal cos alumnos.
3.- Vemos que o seu traballo é moi administrativo, pois a mesa está chea de documentación. Pensa que o seu traballo perde moito coa burocracia?
Quizais esa pregunta habería que facérllela a eles, pero dende o meu punto de vista non vexo ningún problema.
4.- Síntese vostede querido polos alumnos?
Aunque ao principio, e iso mo din moitos de eles, parezo algo distante, quizais pola miña forma de ser, ao final sempre se reduce a distancia e esta convértese en cercanía, ou polo menos, así o creo.
5.- Cal é o perfil do alumno deste colexio? Como afecta o entorno?
Penso que non hai un perfil determinado de alumno; hai alumnos de todas as zonas, non só da cidade se non tamén das zonas periféricas e o mesmo diría da pertenza a unha determinada clase social. É innegable que o entorno sempre inflúe no alumno, pero en canto chegan ao noso colexio adáptanse de tal maneira que desaparecen todas as diferenzas. O “Tirso” é un colexio onde os alumnos aclimátanse dunha forma extraordinaria.
6.- Cales son as principias necesidades do centro?
Quizais agora mesmo sexa a informatización de todas as aulas. E niso estamos. A idea principal era dotar a todas as nosas aulas de ordenadores persoais, pizarras electrónicas...
7.- Vostede cre que o centro está peor dotado que outros de dimensións menores?
Creo que é un dos centro que posúe unha das mellores infraestructuras da comarca.
8.- Como definiría vostede a figura de director?
É como un coordinador, ten que intentar que todas as cousas funcionen á perfección e de forma sincronizada: profesores, alumnos, persoal non docente...
9.-Cales son as súas principias metas na súa nova posición como director?
Como xa dixen antes, conseguir a total informatización de todo o centro, e no que as aulas se refire; de feito este ano informatizáronse as aulas de 5º e 6º de E. Primaria, o ano que ven será 1º de ESO e Bachalerato e así sucesivamente. Outra das miñas metas será a de afianzar un Bacharelato máis forte, se cabe do que temos hoxe en día; temos que conseguir que o “Tirso de Molina” sexa o gran centro de referencia da ensinanza privada tanto en Ferrol como na comarca.
10.- Que opinión ten do peso e importancia da educación na nosa sociedade?
É vital. Os nosos alumnos de hoxe serán os que mañá leven as rendas da nosa sociedade.
11.- Que pensa vostede dos novos plans de estudo como D.José Grandal e non como director?
Son mais do mesmo. Dunha vez por todas é hora de que tódalas forzas políticas se senten nunha mesa e fagan un pacto sobre educación e pase o que pase respéctese.Non se pode estar cambiando de plans de estudo sen case habelos experimentalos e ás veces as variación son mínimas e ridículas.
12.- Que opina da cada vez maior informatización do ensino?
É moi importante e preciso pero sen olvidar aspectos tan importantes como por exemplo a educación en valores, que creo que cada vez máis se lle está dando menos importancia e é un dos aspectos máis importantes para os xoves.
13.- Como afecta o novo modelo social á propia educación? Como cre vostede que afecta este modelo ao Tirso de Molina?
Pasou de ser un ben e unha base de futuro a un problema para moitos alumnos que o único que queren é semellarse a eses iconos que nos mostran os medios de comunicación, para os que todo é fácil: diñeiro fácil, vida ociosa, pouco traballo...Ao final soen desvanecerse e precipitarse cara o baleiro. Supoño que todo afecta e ao Tirso tamén, aínda que no noso quefacer diario esteamos a loitar contra isto.
14.- Cal é a súa avaliación da educación actual?
Potenciase pouco o esforzo, o traballo diario. Non gustan palabras tan importantes como disciplina, respecto, obediencia...
15.- Cre que é máis fácil estudar agora ou antes?
No aspecto económico, sen dúbida, agora é máis doado, hai máis recursos por parte das familias, da administración,... En canto o alumno, antes existía o traballo duro, o esforzo... Hoxe esa cultura só a traballan uns poucos, con lo cal a influencia desa escasa cultura do esforzo fai que sexa máis difícil concentrase que antano.

16.- Cando se fala de problemas de convivencia nas aulas é para tanto? É tan diferente ao que ocorría hai 20 anos?
Fai vinte anos non existían tantos problemas de convivencia e ademais a figura do profesor, que é crucial, non estaba nada devaluada en comparación coa actualidade e as familias confiaban e apoiaban ao profesor. Hoxe desgraciadamente, non sempre, é ao revés.
17.- Non considera que o profesorado ten demasiada responsabilidade ante, por exemplo o fracaso escolar?
A culpa do fracaso é todos, non só do profesor. Si un alumno non quere estudar ou non pode ou non sabe, ¿que pode facer un profesor sen outras axudas?
18.- Non lle preguntamos pola crise, nótase no colexio?
Non é este un sector no que a crise afecte demasiado. Pero si se nota en canto as actividades(E. Infantil, E. Primaria e ESO) que se desenvolven no centro e que eran sufraxiadas economicamente polos pais e que baixaron en canto ao número. E en canto á parte privada(Bacharelato), non houbo un baixón importante no número de alumnos matriculados estes últimos anos.
19.- Hai persoas que din que no Tirso non hai un nivel académico adecuado. Que lles respondería?
Que veñan a ver as actas de selectividade dos últimos anos(sempre por enriba do 90% de aprobados). Nos cinco últimos anos tivemos a cinco estudantes entre as mellores notas medias de selectividade de Galicia. E nestes dous derradeiros anos tivemos tres alumnos que conseguiron o Premio Extraordinario de Bacharelato,....¡Canta envexa!
20.- Que mensaxe enviaría aos pais?
Tranquilidade en canto ó aspecto anteriormente mencionado e unha petición de colaboración, máis si cabe, co colexio porque o que temos entre mans é moi importante: son os vosos fillos e os nosos alumnos.

Cristina López López nº10 1º A Bach.
Ruth Rio García nº23 1º A Bach.
Helga Taboada López nº28 1º A Bach.

Unha nova etapa.

2010-05-22T10:47:00.004+02:00

Despois de dous anos neste Colexio, imos comezar unha nova etapa nas nosas vidas.

Hoxe estiven meditando sobre todo o que vai cambiar a partir de agora. Unha nova cidade, novos profesores, nova xente, nova forma de vida e, sobre todo, novas responsabilidades. Comezamos a ser adultos.

Os retos que temos ante nós son atractivos e desexados, pero non por iso deixan de ser ó mesmo tempo descoñecidos. As nosas metas vanse cumprindo, pouco a pouco, con moito esforzo e dedicación, pero i mos avanzando neste difícil camiño que ó fin e ó cabo, é a vida.

Sabemos que cada etapa que se nos presenta é un reto máis complicado que o anterior, pero non por iso imos desistir nos nosos obxectivos. Chegados a este punto, parece necesario facer un pequeno “balance” do camiño xa percorrido.

Polo que a min respecta, comecei a miña etapa escolar no Colexio Xesús Maestro. Alí pasei moi bos momentos, coñecendo a persoas que xa van pasar a formar unha parte importante da miña vida. Ó terminar a miña etapa na Eso, continuei no Tirso de Molina, colexio ó que xa asistiran con anterioridade as miñas dúas irmás maiores. No cal, pasei unha das mellores etapas da vida. Aínda que soamente cursei dous anos, seguramente, por ter xa outra idade, apreciei moito mellor os valores que se nos inculcaron e, con toda seguridade, será un tempo entrañable que estará moi presente e recordarei sempre.

Agora teño ante min un futuro cheo de proxectos e de novos desafíos que tratarei de facelos realidade. Sei que non vai ser doado pero conto con algo moi importante, que é toda esta bagaxe que me foron inculcando desde ben pequeno e que agora me decato da súa importancia. Creo que este pensamento é o que realmente indica que comezo a ser e a sentir coma un adulto.

Teño que agradecer ós meus profesores, todo o seu esforzo e paciencia que tiveron tanto comigo coma co resto dos meus compañeiros. E teño que agradecer tamén a estes últimos a súa compañía durante estes anos nos que chegamos a compartir case todo. Os bos ratos que xuntos pasamos, as risas e tamén algúns malos momentos, que tan útiles son para aprender a facerlles fronte. Momentos que recordarei con cariño e que, sen dúbida algunha, añorarei en múltiples ocasións.

Dentro de moi pouco tempo ímonos enfrontar coa Selectividade, será o noso primeiro reto. En apenas dous días, xogámonos todo o que levamos aprendendo ó longo de todo este tempo, e tamén o noso futuro. Estivemos traballando para saber facerlle fronte a este momento, e estou seguro de que o imos superar todos, iso é o que esperamos e desexamos.

As notas de selectividade, serán a chave que nos abra as portas do noso futuro, que xa estará alí, diante de nós. Cruzaremos sen medo e con moitísimas ganas esa porta que nos levará a percorrer un camiño que teremos que ir facendo día a día. Cada un elexirá o seu rumbo, coa esperanza de saber elexir sempre o correcto.

Este verán, será para todos, unha recompensa ó noso esforzo destes anos. Probablemente sexa o último verán que poidamos disfrutar completamente e todos xuntos, sen ter máis responsabilidades que pasalo ben e gozar antes de comezar esta nova etapa.

Gocemos pois deste premio que nos ofrece a vida, en compensación ó esforzo realizado.

Santiago García Agulló, 2º A de Bach.

NOSTALXIA NO MAR

2010-05-22T10:44:00.002+02:00

Era un pobo perdido no medio dun gran monte. Oito ou nove casiñas perdidas polo medio e unha pequena capela cun campanario.
Dende alí podíase ver o mar, tan amplo e gris como o ceo que cubría aquela triste vila.
A vida era fácil pero monótona. Había poucos veciños e todos se coñecían. Pero aquilo era escuro e tenebroso. Sobre todo nos invernos: moita chuvia e pouco sol.
E alí, enriba do muro frente ao mar, Xan escribía os seus versos.
Era un homiño revellido e barbudo que sentaba cada tarde a ver a ondaxe do grisáceo e solitario mar. Dende alí e con dificultade de visión escribía con lentitude todo o que a súa cabeza traballaba.
Solitario e rosmón a pesar da súa sensibilidade interior que plasmaba nos seus poemas. “Sempre malhumorado e moi cascarrabias”, así o describían os seus veciños. Pero lles custaba comprender a realidade daquel vello.
Un gran home asomábase nas súas rimas e una boa persoa nos parágrafos que pouco a pouco recitaba.
Tatexo e cunha tremorosa voz, recitáballe o escrito á súa pobre muller que alí enriba, no ceo, esperábao con gran impaciencia.
“Miña amada , que así moves as ondas do mar.
Están vacías e tristes sen ti.
E eu frío como o noso lar.

Cántalle ao vento, miña rula.
E espérame alí enrriba.
Ti espera a que eu suba.
Como con medo tremo de impaciencia, amor.
Non dá chegado ahora de marchar
e eu só gardo a miña dor.

Gris o ceo ilumíname, vidiña santa.
E seguen así os meus versos esperan,
ao carón do mar, a onda máis alta.”
Ríanse os nenos da vila do home vello e da súa loucura pero é así, a verdade que ningún poeta como él veuse dende aquela.
Pouco a pouco o vello perdeu a cabeza…
Os seus desexos cumpríronse un tras outro.
Antes de cumprirse o último desexo o vello levantouse da súa mecedora e dobrou todos e cada uns dos poemas que escribira. Foi escondendo un tras outro os poemas, deixando así unhas pistas que conducían onde estaría cando morrese.
O vello foise ao día seguinte cumprindo así o seu último desexo.
Os nenos do pobo encontraron as primeiras pistas e pouquiño a pouquiño as seguiron.
Foron dar á beira da praia alí onde o vento non sopra, se non susurra. Atenderon ao primero canto pero non escoitaron nada.
Pasaron así as horas e os nenos seguían atendendo ás ráfagas que o vento recitaba cada vez máis e máis alto.
O neno máis novo do pobo decidíu marchar cara o muro onde o vello sentaba cada tarde.
-¡O vento vai hacia alí! ¡E os susurros morren tras o muro onde el se escondía!
Todos correron ao caron do muro. Alí enrriba o vento azotaba moito menos e se escoitaba mellor o que quería dicir.
Nun intento de asomar a cabeza unha das nenas esbarou e cando caeu ao chan encontrou a derradeira pista:
“Perdín o meu desexo ao deixar de camiñar.
Hoxe a Mar chóralle ao vento que quería amar.
¡Muller! Eu choro contigo dándolle a espalda ao meu lar.
E aí, ao teu carón, pronto vou estar.
Grazas miña rula e deixa de chorar
que estea onde estea non olvidarei o teu cantar.
Bicos e ata pronto agora teño que marchar
porque a ondiña máis alta acaba de chegar.”
Os nenos miraron a raiola que saíu de entre as nubes negras que cubrían o ceo. O vento susurrou con máis forza e unha gran ondaxe levantouse repentinamente.
A onda máis alta parecía chegar ao ceo e alí, no horizonte, Xan dixo adeus e abrazou con forza a Mar, a sua amada dende cativo e a que lle susurraba no vento.
Ninguén se deu de conta; pero Matías, o neno máis pequeno de todos devolveulle a despedida.
Anos despóis Matías encontrou un amor.
Era unha rapaciña coqueta que sentaba na praia e cantáballe ao mar:
“Levas o meu nome
e tamén ao meu namorado.
Bótao na beira pronto
que me debe un recitado.

Mar ti que vés de lonxe
e ves chorar ao meu can,
devólveme ao meu amado
e de nome ponlle Xan.”

Paula Sánchez Martínez 3ºA E S O

Entrevista a Manuel Rivas

2010-05-20T15:34:00.003+02:00

Hai algúns anos unha boa persoa regaloume un libro que tiña a curiosidade de incluír dentro do celofán un estraño lápiz vermello e aplanado, sen afiar, deses que todo obreiro que se precie leva encaixado na orella dereita incomprensiblemente soldado como con “Loctite” ós coiros suados dese pequeño espazo que queda entre o cartílago e o cráneo. Na contraportada víase un home aínda novo, de ollada ensonada e sorriso tímido, indolentemente sentado no chan con aire xuvenil apoiando os cóbados sobre os xeonllos.

Nada facía sospeitar que aquel home de aire inocente poidera espertar na miña mente a treboada máis fonda de todas as que sacudiran os aínda novos eixos do meu mundo. O libro chamábase –seguro que o tendes adiviñado- “O lapis do carpinteiro”, e o home era Manuel Rivas.

O “Lapis do carpinteiro” é basicamente unha fonda e desesperada historia de amor. Amor entre un home e unha muller, mais tamén amor pola verdade, pola liberdade e polos valores que nos fan dalgún xeito seres humáns. É un canto á amizade cheo de sensibilidade e sentido común, de saudade e reivindicación.

Eu soñei moito tempo con falar en persoa có autor de tan fermosas páxinas, e, respirando o mesmo aire e pisando o mesmo chan, darlle testemuña da miña admiración.
A oportunidade chegou o día 27 de marzo cando, có gallo de preparar unha entrevista como traballo para a asignatura de Lingua Galega, encomendóusenos a un grupo de estudantes facerlle unha entrevista. Ó principio non me chegaba a camisa ó corpo. Sabía da tremenda humanidade de Manuel Rivas, a súa calidade persoal e profesional e, unha e outra vez, víñasenos ós miolos a fondura da súa producción literaria. En efecto, na miña maila que modesta biblioteca, ademais da devandita obra, abríanse paso a cobadazos outras como “Ela, maldita alma” e “Qué me queres, amor”, posiblemente un pequeno e intenso mostrario da magnífica pluma do autor.

A xente nova temos sempre a teima de meternos onde non se nos chama, así que abordei có meu compañeiro a Manuel Rivas cando estaba a piques de comezar a manifestación que a “Comisión Rumbo 21” facía na nosa cidade para reclamar o levantamento do veto a ASTANO.

Na manifestación aceptaban a xente de tódalas idades e ideoloxías sempre e cando estivesen dacordo coa idea a defender. De xeito que non tivemos moito problema para colarnos na cabeceira e alí estaba o escritor ¿Como non? Lonxe de acomodarse na súa ben remunerada comodidade de autor recoñecido, Manuel Rivas é un incansable loitador por todo o que no mundo carece de xusticia e solidariedade. Gusta de levar a voz dos oprimidos, pero especialmente dos que non se poden defender e é así que é directivo de Greenpeace e activista comprometido de todo o que cómpre defender, aínda que non pague a pena ou sexa “políticamente incorrecto”.

Tiña na miña imaxe aquel home novo que sorría sentado no chan, e atopamos a mesma ollada inocente e sinxela, o sorriso tímido e xuvenil, maila que o tempo tiña xa tecido fíos de prata entre o peiteado imposible dos seus rizos de neno rebelde.

Tentei de vencer a miña timidez e a paradoxa dun tímido patolóxico fronte doutro e o abordamos directamente e “sen anestesia”:

- Bos días, Manuel Rivas, somos Sara Mosquera e Augusto Martínez, alumnos do Colexio Tirso de Molina para ver se nos pode contestar a unha pequena entrevista para un traballo, por favor.

Non sabía como dicir que non, así que pregounos que foran dúas ou tres preguntas somentes antes de comezar a marcha.

Espreitaba todo con eses ollos inquedos de paxariño, cós que observa fondamente o mundo que logo fai revivir no papel, e como non son persoa de desaproveitar as ocasións, lanceime sen paracaídas:

- ¿Con que nos vai sorprender no seu próximo proxecto literario? ¿É quizais unha novela?

Parecía non esperar unha pregunta sobre o seu traballo. Estando volcado no apoio ós intereses da plataforma, a súa profesión quedaba en segundo termo. Logo de pensar un intre contestou:

- Estou traballando nunha nova novela, mais gustaríame tamén facer algún traballo relacionado coa poesía, xa que é un eido no que sempre estiven interesado e penso que aínda se pode dicir moito en poesía galega.

Lembramos, en efecto, algunhas das súas incursións neste xénero, como “O pobo da noite”, recentemente estudado na asignatura de Literatura Galega.

Acuciábanos o empurre da manifestación. Entre o bosque de bandeiras brancas e azuis o rumor ía medrando en intensidade. As consignas, dacabalo de pareados gargarexados na estridencia dun vello megáfono comezaban a tomar forma.

Sabíamos que o tempo remataba e Manuel pediunos brevedade.

- Unha última pregunta, por favor.

- Déanos a súa idea sobre o problema do naval en Ferrolterra.

- Có noso esforzo e a nosa loita conqueriremos herdar un país que teña o xeito dunha nave, a máis fermosa, por certo, arquitectura do mundo –todos os barcos son fermosos- . A memoria de Galicia, a alma de Galicia, ten esa forma dun barco feito en Ferrolterra, unha desas naves que saben zafar, saltar no temporal e abastecer a humanidade de esperanza e dignidade, de traballo ben feito, de libertade e de solidariedade. Imos reconstruir a nave para surcar o futuro. Imos reconstruir o sentido, o rumbo.

Non había tempo para máis. A imparable marea dos que reivindicaban o pan das súas familias retomaba de novo o atormentado camiño dos soños imposibles. “¡O veto a ASTANO o quiten este ano!”, “¡Queremos traballar e non emigrar!” A sua dignidade de home sabio vestía de nome e apelidos a anónima reclamación da xente do pobo, traballadora e sacrificada, tantas veces asoballada e axeonllada, e tantas veces erguida de novo para seguir adiante, berrando as verdades ó vento do nordés. A última vez que o vin desaparecía dobrando unha esquina de Ferrol Vello tras doutra das súas loitas. Humilde e calado, como parafraseando o seu persoaxe, o doutor Daniel da Barca, “Eu non dixen nada ¡Que ía dicir! Marchei como viñen. Como unha sombra”.

Augusto e Sara.